Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΤΟΜΑΧΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΤΟΜΑΧΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΤΟΜΑΧΟΥ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ;
  • Ένας απο τους πιο συχνούς καρκίνους παγκοσμίως
  • Μόνο οι μισοί τελικά θεραπεύονται εξαιτίας της αργής διάγνωσης.
  • Αυξάνεται η εντόπιση στην καρδία του στoμάχου.
  • Έχει σημασία η εντόπιση γιατι υπάρχει διαφορετική βιολογική συμπεριφορά και μεταστάσεις όπως επίσης και διαφορετικη αντιμετώπιση.
  • Τρόφιμα που περιέχουν νιτρικά συμβάλουν στην εκδήλωση του κααρκίνου.
  • Αντίθετα φρούτα, λαχανικά και φυτικές ίνες προστατεύουν.
  • Το χαμηλό κοινωνικό status σχετίζεται με ανάπτυξη καρκίνου στο άντρο του στομάχου.
  • Το υψηλό κοινωνικό status σχετίζεται με ανάπτυξη καρκίνου στο θόλο.
  • Ασθενείς που έχουν κάνει εγχείρηση ενέχουν μετά την δεκαπενταετία αυξημένο κίνδυνο.
  • Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού είναι οριστικά καρκινογόνο για τον καρκίνο του στομάχου.
  • Ασθενείς με ομάδα αίματος Α έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από ότι ασθενείς με ομάδα αίματος Ο.
  • Στην Ασία και ειδικά στην Ιαπωνία  υπάρχει αυξημένος κίνδυνος όπου υπάρχει και καλύτερη αντιμετώπιση και πρόγνωση.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ;
  • Η μεγάλη πλεοψηφία είναι αδενοκαρκίνωμα.
  • Μακροσκοπικά διακρίνεται σε πολυποειδή μορφή σε ελκωτική και σε διηθητική.
  • Η διηθητική αναπτύσσεται στο τοίχωμα και ονομάζεται και πλαστική λινίτιδα.
  • Υπάρχουν  2 ιστολογικές μορφές , η συχνή εντερική μορφή και την πιο σπάνια διάχυτη μορφή.
  • Στην εντερική μορφή υπάρχει μια σταδιακή εξέλιξη από την χρόνια γαστρίτιδα στην ατροφική γαστρίτιδα στην εντερική μεταπλασία στην δυσπλασία και τέλος στο αδενοκαρκίνωμα.
  • Η χρόνια γαστρίτιδα προκαλείται απο το Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, την κακοήθη αναιμία και πιθανών δίαιτα υψηλή σε αλάτι.
  • Η γαστρική ατροφία συσχετίζεται με απώλεια των τοιχωματικών κυττάρων που παράγουν  γαστρικό οξύ.
  • Η μειωμένη παραγωγή οξέος προκαλεί αντανακλαστική αύξηση της γαστρίνης ορού 
  • Μερικά βακτήρια μετατρέπουν τα νιτρικά της τροφής και τα χολικά άλατα σε μεταλλαξιογόνους παράγοντες.
  • Αδενοματώδεις αλλά όχι υπερπλαστικοί πολύποδες είναι ένας παράγοντας κινδύνου για την καρκινογέννεση.
  • Ο καρκίνος του στομάχου επεκτείνεται αρχικά στους τοπικούς λεμφαδένες κατόπιν σε περιφερικούς και τελικά μέσω της κυκλοφορίας του αίματος στους πνευμονες και στο ήπαρ.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ;
  • Ο καρκίνος σε αρχικό στάδιο δίνει σπάνια συμπτώματα και ανακαλύπτεται τυχαία σε γαστροσκόπηση που γινεται για απλά δυσπεπτικά ενοχλήματα.
  • Οι περισσότεροι  που διαγιγνώσκονται με γαστρικό καρκίνο αναφέρουν επιμένοντα κοιλιακό πόνο και απώλεια βάρους ειδικά σε προχωρημένο στάδιο. 
  • Καρκίνος που εντοπίζεται στη καρδία προκαλεί δυσφαγία όπως ο οισοφαγικός καρκίνος. 
  • Ο καρκίνος του θόλου και του σώματος μπορεί να αναπτυχτεί αρκετά ώσπου να δώσουν τοπικά συμπτώματα ενώ ο καρκίνος του άντρου εξαιτίας της στένωσης που προκαλεί δίνει δυσφορία κατακράτησης , ναυτία και εμετό και πιθανά αιμορραγία με τη μορφή αιματέμεσης η καφεοειδών εμέτων.
  • Σε αδύνατους ασθενείς στη φυσική εξέταση μπορεί να υπάρχει αντίσταση.
  • Μπορεί να υπάρχει αδένας Virchow που είναι ένας υπερκλείδιος αδένας.
  • Μπορεί να υπάρχει μετάσταση στις ωοθήκες οπότε ονομάζεται όγκος Krukennberg
  • Μπορεί να υπάρχει ασκίτης σε προχωρημένο καρκίνο.
 ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ;
  • Εξέταση επιλογής είναι η γαστροσκόπηση με τη λήψη βιοψιών.
  • Επίσης η αξονική τομογραφία θώρακα και κοιλιάς αξιολογεί το στάδιο και τις υπάρχουσες μεταστάσεις.
  • Κάθε έλκος στο στομάχι πρέπει να παρακουλουθείται ενδοσκοπικά και ιστολογικά μέχρι να επουλωθεί πλήρως
  • Η πλαστική λινίτιδα η αλλιώς το διηθητικό αδενοκαρκίνωμα που απλώνεται στο τοίχωμα και δεν διακρίνεται επαρκώς μπορεί να ''χαθεί'' στην ενδοσκόπηση και για αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όπως επίσης να παρατηρηθεί η κινητικότητα του στομάχου.
  • Η αξονική τομογραφία βοηθά στο να αναδείξει τη διήθηση του τοιχώματος την τυχόν προσβολή λεμφαδένων όπως και την τυχόν διήθηση παρακείμενων σπλάχνων τη δημιουργία ασκίτη και πλευριτικού υγρού.
  • Μερικές φορές βοηθά και η λαπαροσκόπηση τόσο στη διάγνωση όσο και στη σταδιοποίηση.
  • Η μαγνητική τομογραφία και οι καρκινικοί δείκτες δεν δίνουν περισσότερες πληροφορίες και δεν χρησιμοποιούνται σαν εξέταση ρουτίνας.
 ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ.
  • Σε επιφανειακό καρκίνο μπορεί να γίνει βλεννογονεκτομή σε εξιδικευμένα κέντρα.
  • Σε τοπική εντόπιση γίνεται γαστρεκτομή και λεμφαδενεκτομή.
  • Σε περίπτωση επεκτατικής νόσου γίνεται προεγχειρητικά χημειοθεραπεία.
  • Όσο μεγαλύτερο χειρουργείο τόσο μεγαλύτερος κίνδυνος για επιπλοκές.
  • Καλύτερα αποτελέσματα έχουμε απο έμπειρο χειρουργό η σε νοσοκομείο με μεγάλη εμπειρία.
  • Το είδος της εγχείρησης εξαρτάται από την εντόπιση, το στάδιο και τον ιστολογικό τύπο..
  • Σε διηθητικό καρκίνο που εντοπίζεται στον ανώτερο και μέσο στόμαχο ενδεδειγμένη εγχείρηση είναι η ολική γαστρεκτομή.
  • Σε εντόπιση στο άντρο είναι δυνατή η μερική γαστρεκτομή.
  • Γίνεται προσπάθεια αφαίρεσης όσο το δυνατο περισσότερων λεμφαδένων.
  • Όσο περισσότερο απομακρυσμένους λεμφαδένες αφαιρούνται τόσο μεγαλώνει η θνησιμότητα.
  • Σε καρκίνους που βρίσκονται δίπλα στον σπλήνα συνιστάται και σπληνεκτομή.
  • Αφαίρεση απομακρυσμένων λεφαδένων συνιστάται σε στάδιο ΙΙ και ΙΙΙ.
  • Η πρόγνωση στη Δύση είναι χειρότερη γιατι οι ασθενείς πάσχουν από καρδιαγγειακές παθήσεις, σακχαρώδη διαβήτη και παχυσαρκία κάτι που επηρεάζει τόσο τυην θνητότητα όσο και την θνησιμότητα.
  • Η πλαστική λινίτιδα απαιτεί ολική γαστρεκτομή και έχει χειρότερη πρόγνωση.
  • Ο καρκίνος της καρδίας απαιτεί συχνά αφαίρεση και τμήματος του οισοφάγου διαμέσου του θώρακα με παράλληλη αφαίρεση επιχώριων λεμφαδένων.
  • Η διήθηση του ήπατος και του παγκρέατος δεν απογορεύει την χειρουργική επέμβαση αρκεί να μην υπάρχουν απομακρυσμένες μεταστάσεις.
  • Σε περιορισμένη καρκινωμάτωση μπορεί να γίνει εγχείρηση με παράλληλη αφαίρεση λεμφαδένων και περιεγχειρητική χημειοθεραπεία και φυσικά συστηματική χημειοθεραπεία.
  • Σε γενικευμένη καρκινωμάτωση αντενδίκνυται η εγχείρηση.
  • Το είδος της αναστόμωσης μετά την εγχείρηση εξαρτάται από την εντόπιση όπως και απο προηγούμενη εγχείρηση.
  • Σε γαστρεκτομή του αντρου προτιμείται μια ΒΙΙ αναστόμωση η μια Roux-en-Y αναστόμωση για να αποφεύγεται η παλινδρόμηση χολής και παγκρεατικών υγρών στην υπολειπόμενη κοιλότητα του στομάχου.
  • Σε ολική γαστρεκτομή ενδείκνυται μια Roux-en-Y αναστόμωση με έλικα που ανατομώνεται με τον οισοφάγο.
  • Τις τελευταίες δεκαετίες δοκιμάζονται σχήματα με προεγχειρητική χημειο και ακτινοθεραπεία η μετεγχειρητική χημειο και ακτινοθεραπεια.
  • Μελέτες δείχνουν ότι η προεγχειρητική χημειοθεραπεία είναι καλύτερα ανεκτή αλλά μπορεί οι επιπλοκές να επηρεάσουν το χειρουργείο.
  • Η μετεγχειρητική χημειοθεραπεία δεν επηρεάζει γενικά την επιβίωση και δεν μπορεί να δίνεται σαν θεραπεία σαν ρουτίνα.
  • Σε αμερικάνικες μελέτες ο συνδυασμός χημειο και ακτινοθεραπείας δίνει κάπως καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με μόνο χειρουργείο.
  • Στην ευρώπη έχει δοκιμαστεί η περοεγχειρητική και μετεγχειρητική χημειοθεραπεία σε μη μεταστατικό καρκίνο που δίνει καλύτερα αποτελέσματα πρόγνωσης.
  • Τα σχήματα που χρησιμοποιούνται  είναι τριπλό σχήμα με 5-φθοριουλακίλη και πλατίνα μαζί με επιρουβικίνη.Οι θεραπείες δίνονται συχνά 3 φορές πριν το επικείμενο χειρουργείο και 3 φορές μετά το χειρουργείο δηλαδή συνολικά  3 σχήματα.
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ;
  • Πνεύμονες: ατελεκτασία, πνευμονία (μετεγχειρητικές)
  • Ρήξη αναστόμωσης
  • Παγκρεατίτιδα
  • Σήψη από πνευμονιόκκο σε περίπτωση σπληνεκτομής και για αυτό χρειάζεται εμβολιασμός για τον πνευμονιόκοκκο.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΚΟΥΛΟΥΘΗΣΗ;
  • Ισως χρειάζεται συμπηρωματική αγωγή με διατροφικά συμπληρώματα και χορήγηση σιδήρου και βιταμίνης Β12
 ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΗΓΟΡΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ;
  • Καλά αποτελέσματα σε επιλεγμένους ασθενείς σε προχωρημένο καρκίνο γίνεται με γαστροεντεροαναστόμωση
  • Διαδερμική ενδοσκοπική γαστροστομία
  • Η παρηγορική χημειοθεραπεία σε ορισμένες περιπτώσεις αύξησε το προσδόκιμο επιβίωσης σε 6 μήνες
  • Ακτινοβολία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όγκο που προκαλεί πόνο και απόφραξη η αιμορραγία και μπορεί να συνδυαστεί με ενδοσκοπική APC 
  • Όγκοι που εντοπίζονται στο ανώτερο η κατώτερο τμήμα του στομάχου μπορεί να αντιμετωπιστούν με τποθέτηση stent.

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009

ΔΙΑΧΥΤΟ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΑ Β ΚΥΤΤΑΡΑ Β-ΛΕΜΦΩΜΑ

Γενική θεώρηση
Το λέμφωμα είναι ένας καρκίνος των λευκών αιμοσφαιρίων, δηλαδή 
λεμφοκυττάρων, που τυγχάνει να αποτελούν το λεμφικό σύστημα. 
Το Λέμφωμα αποτελείται από περισσότερες από 67 υποτύπων των δύο 
τύπων καρκίνων που  επηρεάζουν το λεμφικό σύστημα, το
μη-Hodgkin λέμφωμα (NHL) και το Hodgkin λέμφωμα 
(HL) 1. Υπάρχουν έξι κύρια είδη Hodgkin λεμφώματος 
και τουλάχιστον 61 είδη μη-Hodgkin lymphoma1. Το 2009, 
εκτιμάται ότι 74.490 άνθρωποι θα διαγνωσθεί με 
λέμφωμα (65.980 περιπτώσεις μη-Hodgkin λεμφώματος και 
8510 Hodgkin λέμφωμα)
 και 20.510 (19.160 από μη 
Hodgkin λεμφώματος και  1350 από το λέμφωμα Hodgkin) 
θα πεθάνει από την ασθένεια στο Ηνωμένο States.
 Σχεδόν όλες οι 
μη-Hodgkin λέμφωμα περιπτώσεις εμφανίζονται σε ενήλικες, με την 
μέση ηλικία κατά τη διάγνωση τη δεκαετία του 60. Αν και οι επιστήμονες δεν 
γνωρίζουν τα ακριβή αίτια του μη Hodgkin λεμφώματος, γνωρίζουν  
 ότι δεν προκαλείται από τραυματισμό ή από
επαφή με κάποιον άλλο με την ασθένεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι 
που διαγιγνώσκονται  με μη Hodgkin λέμφωμα δεν έχουν κανέναν  γνωστό 
παράγοντα κινδύνου, αν και  όλο και πιο πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι  λοιμώξεις 
μπορεί να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην δημιουργία ορισμένων τύπων
μη-Hodgkin λέμφωματος
. 
Γενική θεώρηση του διάχυτου από μεγάλα Β-κύτταρα λεμφώματος 
Η διάχυτη από μεγάλα Β-κύτταρα είναι η πιο κοινή μορφή του 
μη-Hodgkin λεμφώματος, που αντιστοιχεί στο 30 τοις εκατό 
των νεοδιαγνωσθεισών περιπτώσεων. Η διάχυτη από μεγάλα Β-κύτταρα
είναι μια επιθετική μορφή, ή ραγδαία αυξανόμενο λέμφωμα. Μπορεί να προκύψουν 
στους λεμφαδένες ή εκτός του λεμφικού συστήματος, στον 
γαστρεντερικό σωλήνα, στους όρχεις, στο θυρεοειδή, στο δέρμα, στο μαστό, στα οστά ή 
στον εγκέφαλο. Συχνά, το πρώτο σημάδι της διάχυτης από μεγάλα Β-κύτταρα
είναι μια ανώδυνη ή ακόμα και επώδυνη ταχεία διόγκωση στο λαιμό, 
στη μασχάλη ή στη βουβωνική χώρα που προκαλείται από την διόγκωση των λεμφαδένων. Άλλα 
συμπτώματα είναι οι  νυχτερινές εφιδρώσεις, ανεξήγητος πυρετός και 
απώλεια βάρους. 
  
Διάγνωση του διάχυτου από  μεγάλα Β-κυττάρων λεμφώματος  
Οι γιατροί κάνουν τη διάγνωση συνήθως του διάχυτου από μεγάλα  Β-κύτταρα λεμφώματος
παίρνοντας ένα μικρό δείγμα (που ονομάζεται βιοψία) του όγκου 
και από την  εξέταση των κυττάρων στο μικροσκόπιο. Επίσης, ο γιατρός θα 
εξετάσει και άλλα όργανα, όπως τη σπλήνα, το συκώτι και το
μυελό των οστών. Πρόσθετες εξετάσεις, όπως εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, και 
αξονικός τομογράφος μπορούν να χρησιμοποιηθούν και  να σας βοηθήσουν να προσδιορίσετε πόσο μακριά 
 έχει εξαπλωθεί ο καρκίνος αναφέροντας το "στάδιό του." Στο στάδιο Ι, 
το λέμφωμα εντοπίζεται  μόνο σε μία ομάδα των λεμφαδένων σε 
μια συγκεκριμένη περιοχή του σώματος, ενώ σε ασθενείς με στάδιο ΙΙ, 
της νόσου  εμπλέκεται σε περισσότερο από μία ομάδα λεμφαδένων
αλλά περιορίζεται σε μια πλευρά του διαφράγματος (ανάμεσα στο μέσο του στήθους 
και την κοιλιακή χώρα). Αντίθετα, οι ασθενείς με νόσο σταδίου ΙΙΙ 
έχουν λέμφωμα και στις δύο πλευρές του διαφράγματος, ενώ 
εκείνοι με τη φάση IV της νόσου διαθέτουν συμμετοχή των άλλων
οργάνων χωρίς λεμφαδένες όπως το ήπαρ ή τον μυελό των οστών. Οι περισσότεροι  
ασθενείς  με διάχυτο από μεγάλα Β κύτταρα -λέμφωμα είναι ενήλικες, 
αν και αυτό λέμφωμα μπορεί να προσβάλλει μερικές φορές και τα παιδιά.
  
Ο διεθνής προγνωστικός δείκτης(IPI) 
Οι γιατροί σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν μια σειρά κατευθυντήριων γραμμών για τη 
διάγνωση και  τη θεραπεία της επιθετικής μορφήςf μη-Hodgkin λεμφώματος. Το σύστημα αυτό, γνωστό ως 
International Prognostic Index, ή IPI, χρησιμοποιεί γνωστούς παράγοντες κινδύνου 
να προβλεφθεί η συνολική επιβίωση και ενίοτε για την καθοδήγηση της θεραπείας. 
Για το διάχυτο  από μεγάλα Β κύτταρα -λεμφώματος, ορισμένοι παράγοντες μπορεί να προβλέψουν
το κίνδυνο υποτροπής, περιλαμβανομένης της ηλικίας κατά τη διάγνωση, τα επίπεδα στο αίμα της 
LDH πρωτεΐνη, την ικανότητα ενός ατόμου να λειτουργήσει χωρίς βοήθεια,
το στάδιο της νόσου του και το κατά πόσον φαίνεται ότι τα κύτταρα του λεμφώματος 
είναι σε όργανα εκτός του λεμφικού συστήματος. 
  
Θεραπευτικές επιλογές 
Επειδή το διάχυτο από μεγάλα Β κύτταρα- λέμφωμα  προχωρά γρήγορα
, απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Ένας συνδυασμός 
χημειοθεραπείας και του μονοκλωνικού αντισώματος rituximab 
(Rituxan) μπορεί να οδηγήσουν σε θεραπεία σε ένα μεγάλο αριθμό ατόμων με 
αυτή τη μορφή του λεμφώματος. Ακόμα και όταν μια θεραπεία δεν είναι τελείως αποτελεσματική, 
μπορεί να καθυστερήσει την εξέλιξη της ασθένειας συχνά  για πολλά χρόνια. 
Η πιο διαδεδομένη χημειοθεραπεία είναι ένα μίγμα 
 φαρμάκων με  συντομογραφία CHOP, ένας συνδυασμός φαρμάκων 
που περιλαμβάνει κυκλοφωσφαμίδη, δοξορουβικίνη, βινκριστίνη 
και πρεδνιζόνη. Επιπλέον, οι γιατροί μπορούν να χειριστούν το διάχυτο 
από μεγάλα Β κύτταρα λεμφώματος-με ακτινοβολία συχνά σε συνδυασμό 
με χημειοθεραπεία και το rituximab (Rituxan). Επειδή η 
χημειοθεραπεία με δοξορουβικίνη φάρμακο μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην καρδιά, 
γιατροί παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς την καρδιακή λειτουργία κατά τη διάρκεια της θεραπείας. 
Όλοι οι ασθενείς με υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής θα πρέπει να εξετάζονται τακτικά στα πλαίσια κλινικών μελετών από την αρχή της θεραπείας.  Πολλές από τις βελτιώσεις στην επιβίωση έχουν γίνει χρησιμοποιώντας 
δοκιμαζόμενες θεραπείες που αποσκοπούν στη βελτίωση σχετικά με τις καλύτερες  διαθέσιμες συμβατικές θεραπείες. 

Αντίσταση στη θεραπεία 
Μεταμόσχευση του μυελού των οστών ή μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων είναι η θεραπεία 
επιλογής για το διάχυτο από μεγάλα Β-κύτταρα λέμφωμα   ασθενών των οποίων ο καρκίνος 
έχει επιστραφεί ή έχει υποτροπιάσει. Επιπλέον,οι δοκιμαζόμενες
θεραπείες είναι σε πιλοτική φάση εναντίον του διάχυτου από μεγάλα 
κύτταρα Β-λεμφώματος. Πολλές από αυτές τις κλινικές δοκιμές απαιτούν τη συναίνεση των ασθενών.

Παρενέργειες 
Μερικά φάρμακα χημειοθεραπείας μπορεί να βλάψουν τα υγιή κύτταρα και να προκαλέσουν
ανεπιθύμητες ενέργειες όπως ναυτία και εμετό, μειωμένη όρεξη, 
απώλεια μαλλιών και έλκη στο στόμα. Βλάβη σε υγιή κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος 
μπορεί να προκληθούν   με αποτέλεσμα  κίνδυνο μόλυνσης. Οι γιατροί μπορεί να συνταγογραφήσουν φάρμακα για να αντισταθμήσουν  αυτά τα αποτελέσματα. Δεδομένου ότι η χημειοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει στειρότητα, αυτό το
θα πρέπει να συζητηθεί με το γιατρό σας, πριν την έναρξη της θεραπεία; Διατήρηση σπέρματος σε  τράπεζα σπέρματος είναι μια ενδεδειγμένη λύση για τους άνδρες  και μέτρα για την προσπάθεια διατήρησης της γονιμότητας στις γυναίκες Είναι σημαντικό ο έλεγχος των γεννήσεων κατά τη διάρκεια της θεραπείας. 

Συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπείες 
Συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπείες είναι μη τυποποιημένες 
θεραπείες που μπορεί να βοηθήσουν τους ασθενείς να αντιμετωπίσουν τον καρκίνο τους 
και να συμβιβαστούν με αυτό  αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως η μόνη θεραπεία.
Δεν έχει αποδειχθεί ότι η εναλλακτική θεραπεία  είναι αποτελεσματική 
κατά του λεμφώματος. Ωστόσο, συμπληρωματικές θεραπείες 
όπως ο διαλογισμός, η άσκηση, η προσευχή, η σωστή  διατροφή, και η χαλάρωση 
είναι τεχνικές που μπορούν να παράσχουν άνεση και συναισθηματική δύναμη. 
Είναι πολύ σημαντικό για τους ασθενείς που θέλουν να χρησιμοποιήσουν  εναλλακτικές ή 
συμπληρωματικές θεραπείες  να το συζητήσουν  ανοιχτά με  την ομάδα που ασχολείται  με το πρόβλημα της υγείας τους. Ορισμένες αναπόδεικτες θεραπείες, συμπεριλαμβανομένης της 
από ορισμένα φυτικά συμπληρώματα, μπορεί να παρέμβει συμπληρωματικά με το πρότυπο 
θεραπευτικό σχήμα   ή μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες.
 

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΤΟΜΑΧΟΥ

2.8.1. Ποια είναι η συχνότητα και η επιδημιολογία του καρκίνου του στομάχου;

Το αδενοκαρκίνωμα του στομάχου αναπτύσσεται από το γαστρικό επιθήλιο. Η συχνότητά του στομάχου έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια. Μέσος όρος της ηλικίας έναρξης της νόσου είναι τα 70 έτη, με υπεροχή του αντρικού φύλου. Στην πραγματικότητα, υπάρχου δύο τύποι αδενοκαρκινωμάτων του στομάχου .Μπορεί να διακριθεί από τη θέση τους:το αδενοκαρκίνωμα του θόλου και του αδενοκαρκινώμα του άντρου. Το αδενοκαρκίνωμα του θόλου έχει σταθερή συχνότητα η έχει αυξηθεί ελαφρά . Αναπτύσσεται ανεξάρτητα από τη λοίμωξη από τον H. του πυλωρού και ευνοείται από την γαστροιοσοφαγική παλινδρόμηση . Το αδενοκαρκίνωμα του άντρου έχει μειωθεί σημαντικά και συνδέεται με την ατροφική γαστρίτιδα που προκαλείται από το H. του πυλωρού. Μια άλλη αιτία χρόνιας γαστρίτιδας που μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα του καρκίνου είναι η κακοήθης αναιμία του Biermer (ατροφία του θόλου).

Το γαστρικό αδένωμα και η ασθένεια του Menetrier είναι επίσης προκαρκινικές βλάβες, αλλά με πολύ χαμηλή επικινδυνότητα.

Παράγοντες που ευνοούν τον καρκίνο του στομάχου είναι: (η υπερβολική κατανάλωση του κρέατος, καπνιστού ψαριού και αλατιού) και τη χολική παλινδρόμηση στο στομάχι (ιδίως σε περιπτώσεις μερικής γαστρεκτομής με γαστρονηστιδική αναστόμωση).

2.8.2. Ποια είναι τα συμπτώματα που μπορεί να έχει ο καρκίνος του στομάχου;

Οι κλινικές εκδηλώσεις του καρκίνου του στομάχου δεν είναι συγκεκριμένες. Τα κλινικά σημάδια μπορεί να είναι:

- ένα ελκωτικό σύνδρομο

- ένα δυσπεπτικό σύνδρομο ή ανορεξία

- μια επιπλοκή όπως αιμορραγία η διάτρηση ...

- μια διαφοροποίηση της γενικής κατάστασης

- αναιμία

-μεταναστευτική θρομβοφλεβίτιδα

- μεταστάσεις (στο συκώτι, στους λεμφαδένες, στους πνεύμονες ...).

Τα αδενοκαρκινώματα μπορεί να βρίσκονται στα ανοίγματα (καρδιακό στόμιο ή πυλωρός) όπως επίσης μπορεί επίσης μπορούν να προκαλέσουν ένα αποφρακτικό σύνδρομο (με δυσφαγία, η εμετούς ...).

2.8.3. Γιατί χρειάζεται να γίνει ενδοσκόπηση σε περιπτώσεις που υπάρχουν υποψίες για γαστρικό καρκίνο;


Η ενδοσκοπική εξέταση είναι απαραίτητη για τη διάγνωση του αδενοκαρκινώματος του στομάχου. Η συνήθης εμφάνιση είναι ένας ελκωτικός όγκος μεγάλου μεγέθους, συνήθως με μεγάλα, ανυψωμένα χείλη. Μπορεί επίσης να έχει την εμφάνιση πολύποδα χωρίς έλκος ή απλώς να διηθεί το τοίχωμα. Μόνο η λήψη πολλαπλών βιοψιών επιτρέπει τη διάγνωση του αδενοκαρκινώματος του στομάχου.


Η ενδοσκόπηση μπορεί να εκτιμήσει την έκταση του καρκίνου σε σχέση με τα τα 2 στόμια του στομάχου.


2.8.4. Ποια είναι η πρακτική αξιολόγηση σε περιπτώσεις καρκίνου του στομάχου;


Δεν υπάρχει ανάγκη για άλλες εξετάσεις εκτός από την ενδοσκόπηση για την εκτίμηση της έκταση του καρκίνου στο στομάχι.


Η λεμφαδενική επέκταση αναζητείται από την κλινική εξέταση (γάγγλιο Troisier), με υπερήχους για αναζήτηση ενδοκοιλιακών λεμφαδένων. Οι σπλαγχνικές μεταστάσεις αναζητούνται στο θώρακα με ακτινογραφία, στο ήπαρ, με υπερηχογράφημα ήπατος και ενδεχομένωςνα χρειαστεί CT θώρακα και κοιλιάς.


Η συνολική έκταση του καρκίνου γίνεται σήμερα μέσω της ταξινόμησης TNM.


Η δυνατότητα για χειρουργική παρέμβαση αξιολογείται μέσω εκτίμησης:


- της διατροφικής κατάστασης του ασθενούς και της απώλειας βάρους.

- της ηλικίας

- της ηπατικής και της αναπνευστικής λειτουργίας.



2.8.5. Ποιες είναι οι αρχές της θεραπείας του καρκίνου του στομάχου;


Η θεραπευτική αγωγή βασίζεται σε χειρουργική εκτομή: μερική γαστρεκτομή αν είναι δυνατόν ή εάν είναι αναγκαίο, με συνολική αφαίρεση όλων των παρακείμενων λεμφαδένων. Η μερική γαστρεκτομή είναι επαρκής για τους καρκίνους που εντοπίζονται στο άντρο του στομάχου. Ολική γαστρεκτομή είναι αναγκαία για καρκίνους του άνω μέρους του στομάχου και του θόλου.Η αφαίρεση των λεμφαδένων γίνεται μαζί με την γαστρική εκτομή. Η έκτασή της επέμβασης είναι ανάλογη της κατάστασης του καρκίνου στο στομάχι. Η πλήρης εκ τομή των λεμφαδένων επιτρέπει την ακριβή σταδιοποίηση του καρκίνου. Η επέκταση της εκτομής του σπλήνα, του παγκρέατος και του παχέος εντέρου γίνεται μόνο όταν είναι τελείως απαραίτητο. Η επικουρική χημειοθεραπεία δεν έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της.


Η ανακουφιστική θεραπεία του αδενοκαρκίνωμα στομάχου μπορεί να περιλαμβάνει:


- Εκτομή του γαστρικού όγκου όταν είναι δυνατόν, προκειμένου να αποφευχθούν επιπλοκές (απόφραξη, αιμορραγία)


- Χημειοθεραπεία. Σήμερα δεν υπάρχει πρωτόκολλο στο οποίο να υπάρχει συναίνεση. Η βελτίωση της επιβίωσης και της ποιότητας ζωής σε σύγκριση με μια απλή συμπτωματική θεραπεία είναι μέτρια.


2.8.6. Ποια είναι η πρόγνωση του καρκίνου του στομάχου;


Το αδενοκαρκίνωμα στομάχου έχει από μέτρια μέχρι κακή πρόγνωση.


Εάν μετά από χειρουργική εκτομή, δεν υπάρχει υπολειμματικός όγκος και λεμφαδένες η 5-επιβίωση είναι 60 έως 80% ενώ σε περίπτωση παρουσίας λεμφαδενική συμμετοχής μόνο 15% έως 20%. Σε παρουσία μεταστάσεων, η 5-επιβίωση είναι σχεδόν μηδενική.


2.8.7. Τι είναι το επιφανειακό καρκίνωμα του στομάχου;


Το επιφανειακό αδενοκαρκίνωμα του στομάχου είναι ένα αδενοκαρκίνωμα που δεν υπερβαίνει την υποβλεννογόνια μυική στοιβάδα . Συχνά χρειάζονται αρκετά χρόνια για να δημιουργηθεί με μορφή ψευδο-έλκους, ανθεκτικά σε αντιεκκριτική αγωγή. Στην ενδοσκόπηση, εμφανίζεται ως ρηχό έλκος διαφόρων βαθμών που περιβάλλεται από ένα ελαφρώς πρησμένο βλεννογόνο. Αποκαλύπτεται συχνά από αιμορραγία του πεπτικού. Αν και συχνά επεκτείνονται επιφανειακά, η χειρουργική θεραπεία του επιπολής αδενοκαρκινώματος είναι η πιο αποτελεσματική με 5-ετή επιβίωση που υπερβαίνει το 90%.


Ιστολογικά, ορισμένες φορές παρουσιάζεται σε μια συγκεκριμένη μορφή ανεξάρτητων κυττάρων με χαρακτήρα σφραγίδα-δαχτυλίδι που δεν έχει κακή έννοια όσον αφορά την πρόγνωση σε αυτό το συγκεκριμένο επιφανειακό καρκίνο.


2.8.8. Τι είναι η πλαστική λινίτιδα;


Είναι ένα χαμηλής διαφοροποιήσης αδενοκαρκίνωμα του στομάχου που απαρτίζεται κυρίως από κύτταρα με χαρακτήρα σφραγιστήρα δακτυλίου, που εισβάλλουν στα διάφορα στρώματα του τοιχώματος χωρίς να προκαλούν την καταστροφή τους σε συνδυασμό με τη δημιουργία ενός παχύ στρώματος ινώδους συνδετικού ιστού. Κλινικά, εκδηλώνεται με σημαντικό επηρεασμό της γενικής υγείας, με απώλεια βάρους και μερικές φορές με διάρροια. Κατά την ενδοσκόπηση, η διάγνωση είναι δύσκολη λόγω συχνά μη προσβολής του βλεννογόνου. Οι βιοψίες είναι συχνά αρνητικές και πρέπει να είναι πολλαπλές. Το γαστρικό ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα μπορεί να είναι χρήσιμο για την ανίχνευση διείσδυσης περισσότερο ή λιγότερο μαζικά του τοιχώματος και αφορά κύρια την τρίτη υποχοική στοιβάδα (υποβλεννογόνιος χιτώνας) αλλά μπορεί να προσβάλλει το σύνολο του γαστρικού τοιχώματος. Η ακτινογραφία στομάχου μπορεί να είναι χρήσιμη στην ένδειξη αυτή γιατί δείχνει ένα άκαμπτο και στενό στομάχι. Η χειρουργική εκτομή είναι σπάνια θεραπευτική και η πρόγνωση είναι γενικά φτωχή.


2.8.9. Τι είναι γαστρικό λέμφωμα;


Τα γαστρικά λεμφώματα αντιπροσωπεύουν περίπου το 3% των γαστρικών κακοηθειών, αλλά είναι πιο συχνά μη-Hodgkin μη λέμφωμα-αδένων. Μπορούν να είναι δύο τύπων: 1)γαστρικού λεμφώματος MALT (βλεννογόνου με λεμφικό ιστό) με μικρά κύτταρα και χαμηλό βαθμό κακοήθειας και 2) με μεγάλα κύτταρα και υψηλό βαθμό κακοήθειας.


Το γαστρικό λέμφωμα με μικρά κύτταρα παρουσιάζεται με τη μορφή ψευδο-αλλοιώσεων γαστρίτιδας, έλκους ή όγκου στην ενδοσκόπηση. Η ανάπτυξη αυτού του λεμφώματος συνδέεται με φλεγμονή του στομάχου που προκαλείται από λοίμωξη με το H. του πυλωρού και την εξέλιξη της σειράς των γεγονότων μετά τον αποικισμό του βλεννογόνου από το βακτήριο, λεμφοπλασματοκυτταρική φλεγμονή, σχηματισμός δευτερογενών λεμφοειδών οζιδίων και τον πολλαπλασιασμό μια σειράς κυττάρων κλώνων. Η εξάλειψη της μόλυνσης από τον H. του πυλωρού μπορεί να μειώσει τον όγκο.


Το γαστρικό λέμφωμα από μεγάλα κύτταρα εμφανίζεται ως ένας μεγάλος όγκος γενικά και συχνά με πληγή στην ενδοσκόπηση. Η απλή εξάλειψη της μόλυνσης από το H. του πυλωρού αρκεί για να αντιστρέψει τη ζημιά. Η θεραπεία δεν είναι κωδικοποιημένη καλά. Έτσι συνήθως περιλαμβάνει χημειοθεραπεία, σε συνδυασμό μερικές φορές με ακτινοθεραπεία και / ή χειρουργική επέμβαση.


2.8.10. Εκτός από αδενοκαρκίνωμα, ποιοι είναι οι άλλοι όγκοι του στομάχου;

Άλλοι κακοήθεις όγκοι του στομάχου είναι όγκοι και μεταστάσεις άλλων καρκίνων.


Οι καλοήθεις όγκοι του στομάχου αναπτύσσονται σε βάρος του βλεννογόνου (αδενώματα) ή άλλων στοιχείων του γαστρικού τοιχώματος (στρωματικοί όγκοι). Αυτοί είναι συχνά κρυφοί ή βρέθηκαν μετά από πόνο και / ή αιμορραγία. Η ενδοσκοπική υπερηχογραφία μπορεί να είναι χρήσιμη για την εντόπιση προέλευσης από τον βλεννογόνο ή τον υποβλεννογόνιο και για να αξιολογήσει την επέκτασή τους.


Αδενώματα πρέπει να αφαιρεθούν επειδή μπορούν να εξελιχθούν. Αρκεί μερικές φορές η ενδοσκοπική εκτομή ή απαιτείται χειρουργική θεραπεία.


Οι στρωματικοί όγκοι απαιτούν περιορισμένη χειρουργική αφαίρεση.


Το έκτοπο πάγκρεας είναι συχνό και δεν εκφυλίζεται. Δεν απαιτείται βιοψία ή εκ τομή.